آفتابا پیش تو هر ذره ای کو شکر کرد

ای بسی خورشید و ماه و چرخ و اختر داشتی

در چنین جسم چو تابوتی میان خون و خاک

این شهید روح را هر لحظه خوشتر داشتی

مر دهان شکر او را پر ز شکر داشتی

از نمک های حیاتت این وجود مرده را

تازه و خوش بو چو ورد و مشک و عنبر داشتی