تازه و خوش بو چو ورد و مشک و عنبر داشتی

آفتابا پیش تو هر ذره ای کو شکر کرد

مر دهان شکر او را پر ز شکر داشتی

از نمک های حیاتت این وجود مرده را

شمس تبریزی ز عشقت من همه زر می زنم

ز آنک تو بالا و پست عشق پرزر داشتی