شمس تبریزی ز عشقت من همه زر می زنم

مر دهان شکر او را پر ز شکر داشتی

از نمک های حیاتت این وجود مرده را

تازه و خوش بو چو ورد و مشک و عنبر داشتی

ز آنک تو بالا و پست عشق پرزر داشتی