ای سهیلی کآفتاب از روی تو بیخود شده ست

ای شه مردان چنین از مرد و زن پنهان شدی

ای تو شمع نه فلک کز نه فلک بگذشته ای

تا چه سر است اینک تو اندر لگن پنهان شدی

خیر باشد خیر باشد کز یمن پنهان شدی

مشک تاتاری به هر دم می کند غمزی به خلق

چونک سلطان خطایی وز ختن پنهان شدی