مشک تاتاری به هر دم می کند غمزی به خلق

تا چه سر است اینک تو اندر لگن پنهان شدی

ای سهیلی کآفتاب از روی تو بیخود شده ست

خیر باشد خیر باشد کز یمن پنهان شدی

چونک سلطان خطایی وز ختن پنهان شدی

گر ز ما پنهان شوی وز هر دو عالم چه عجب

ای مه بی خویشتن کز خویشتن پنهان شدی