در شکرریز لبش جان ها به هنگام وصال

عقل را باشد از آن جان محو و ناپیداییی

چون خیالش نیم شب در سینه آید می نگر

هر نواحی یوسفی و هر طرف حوراییی

هر سر مویی تو را بوده ست شکرخاییی

چون میی در عشق او تا کهنه تر تو مستتر

کی جوانی یاد آرد جانت یا برناییی