بحر سودا را بجوش و کن جنون افزاییی

چون میی در عشق او تا کهنه تر تو مستتر

کی جوانی یاد آرد جانت یا برناییی

سلسله این عشق درجنبان و شورم بیش کن

این عجب بحری که بهر نازکی خاک تو

قطره ای گشته ست و ننماید همی دریاییی

بهر ضعف این دماغ زخمگاه عشق خویش