شمس تبریزی فروکن سر از این قصر بلند

این چه دادی درد را تا می کند درمانیی

روستایی را چه آموزید نور عشق تو

تا ز لوح غیب دادش هر دمی خط خوانیی

تا بقایی دیده آید در جهان فانیی