چو هیاهوی برآری و نبینند سپاهی

بمشو همره مرغان که چنین بی پر و بالی

چو نه میری نه وزیری بن سبلت به چه مالی

بشناسند همه کس که تو طبلی و دوالی

چو خلیفه پسری تو بنه آن طبل ز گردن

بستان خنجر و جوشن که سپهدار جلالی