ز کسی است ترس لابد که ز خود کسی نترسد

بنگر تو لحظه لحظه که شکار بی قراری

چو به ترس هر کسی را طرفی همی دواند

اگر او محیط نبود ز کجاست ترسگاری

همه را مخوف دیدی جز از این همه ست باری

به هلاک می دواند به خلاص می دواند

به از این نباشد ای جان که تو دل بدو سپاری