چو گذشت رنج و نقصان همه باغ گشت رقصان

که به چشم شوخ منگر به بتان به طبل خواری

چو نسیم شاخه ها را به نشاط اندرآرد

بوزد به دشت و صحرا دم نافه تتاری

که ز بعد عسر یسری بگشاد فضل باری

همه شاخه هاش رقصان همه گوشه هاش خندان

چو دو دست نوعروسان همه دستشان نگاری