که جهان پیر یابد ز تو تابش جوانی

چو وصال گشت لاغر تو بپرورش به ساغر

همه چیز را به پیشت خورشی است رایگانی

به حمل رسید آخر به سعادت آفتابت

چه سماع هاست در جان چه قرابه های ریزان

که به گوش می رسد زان دف و بربط و اغانی

چه پر است این گلستان ز دم هزاردستان