چه پر است این گلستان ز دم هزاردستان

که جهان پیر یابد ز تو تابش جوانی

چه سماع هاست در جان چه قرابه های ریزان

که به گوش می رسد زان دف و بربط و اغانی

که ز های و هوی مستان تو می از قدح ندانی

همه شاخه ها شکفته ملکان قدح گرفته

همگان ز خویش رفته به شراب آسمانی