به دلم چه آذر آمد چو خیال تو درآمد

بجز از تو جان مبینا تو چنین شکر چرایی

تو برسته از فزونی ز قیاس ها برونی

به دو چشم مست خونی تو چنین شکر چرایی

دو جهان به هم برآمد تو چنین شکر چرایی

تو در آن دو رخ چه داری که فکندی از عیاری

دو هزار بی قراری تو چنین شکر چرایی