دو جهان به هم برآمد تو چنین شکر چرایی

تو برسته از فزونی ز قیاس ها برونی

به دو چشم مست خونی تو چنین شکر چرایی

به دلم چه آذر آمد چو خیال تو درآمد

تو در آن دو رخ چه داری که فکندی از عیاری

دو هزار بی قراری تو چنین شکر چرایی

چو بدان لطیف خنده همه را بکرده بنده