دوش شب با کی بدی که چو سحر می خندی

در دلت چیست عجب که چو شکر می خندی

ای بهاری که جهان از دم تو خندان است

در سمن زار شکفتی چو شجر می خندی

آتشی از رخ خود در بت و بتخانه زدی