در سمن زار شکفتی چو شجر می خندی

در دلت چیست عجب که چو شکر می خندی

دوش شب با کی بدی که چو سحر می خندی

ای بهاری که جهان از دم تو خندان است

آتشی از رخ خود در بت و بتخانه زدی

و اندر آتش بنشستی و چو زر می خندی

مست و خندان ز خرابات خدا می آیی