و اندر آتش بنشستی و چو زر می خندی

ای بهاری که جهان از دم تو خندان است

در سمن زار شکفتی چو شجر می خندی

آتشی از رخ خود در بت و بتخانه زدی

مست و خندان ز خرابات خدا می آیی

بر شر و خیر جهان همچو شرر می خندی

همچو گل ناف تو بر خنده بریده ست خدا