آب گشتی ز خجالت ننمودی شکری

خانه در دیده گرفتی و تو را یار نشد

آنک از چشمه او جوش کند دیده وری

گر شکر را خبری بودی از لذت عشق

چشم غیرت ز حسد گوش شکر را کر کرد

ترس از آن چشم که در گوش شکر ریخت کری

شیر گردون که همه شیردلان از تو برند