جهت آینه بر آینه دان می لرزی

بر یکی بوسه حقستت که چنان می لرزی

ز آنک جان است و پی دادن جان می لرزی

از دم و دمدمه آیینه دل تیره شود

این جهان روز و شب از خوف و رجا لرزان است

چونک تو جان جهانی تو جهان می لرزی

چون قماشات تو اندر همه بازار که راست