گه پی فتنه گری چون می خم می جوشی

که تو صیادی و با تیر و کمان می لرزی

تو به صورت مهی اما به نظر مریخی

قاصد کشتن خلقی چو سنان می لرزی

گه چو اعضای غضوب از غلیان می لرزی

دل چو ماه از پی خورشید رخت دق دارد

تو چرا همچو دل اندر خفقان می لرزی