تو چرا همچو دل اندر خفقان می لرزی

گه پی فتنه گری چون می خم می جوشی

گه چو اعضای غضوب از غلیان می لرزی

دل چو ماه از پی خورشید رخت دق دارد

به لطف جان بهاری تو و سرسبزی باغ

باز چون برگ تو از باد خزان می لرزی

خلق چون برگ و تو باد و همه لرزان تواند