خلق چون برگ و تو باد و همه لرزان تواند

تو چرا همچو دل اندر خفقان می لرزی

به لطف جان بهاری تو و سرسبزی باغ

باز چون برگ تو از باد خزان می لرزی

ظاهرا صف شکنی و به نهان می لرزی

قصر شکری که به تو هر کی رسد شکر کند

سقف صبری تو که از بار گران می لرزی