قصر شکری که به تو هر کی رسد شکر کند

باز چون برگ تو از باد خزان می لرزی

خلق چون برگ و تو باد و همه لرزان تواند

ظاهرا صف شکنی و به نهان می لرزی

سقف صبری تو که از بار گران می لرزی

چون که قاف یقین راسخ و بی لرزه بود

در گمانی تو مگر که چو کمان می لرزی