پس تو پروانه نه ای گر ز لگن بگریزی

جان شیرین تو در قبضه و در دست من است

تن بی جان چه کند گر تو ز تن بگریزی

گر همه زهرم با خوی منت باید ساخت

چون کدو بی خبری زین که گلویت بستم

بستم و می کشمت چون ز رسن بگریزی

بلبلان و همه مرغان خوش و شاد از چمنند