ماه تا ماهی از این ساقی جان سرمستند

گر تو تابی ز رخت بر مه تابنده زنی

ماه می گوید با زهره که گر مست شوی

ز آنچ من مست شدم ضرب پراکنده زنی

نقد بستان تو چرا لاف ز آینده زنی

خیز کامروز همایون و خوش و فرخنده ست

خاصه که چشم بر آن چهره فرخنده زنی