نقد بستان تو چرا لاف ز آینده زنی

ماه می گوید با زهره که گر مست شوی

ز آنچ من مست شدم ضرب پراکنده زنی

ماه تا ماهی از این ساقی جان سرمستند

خیز کامروز همایون و خوش و فرخنده ست

خاصه که چشم بر آن چهره فرخنده زنی

سر باز از کله و پاش از این کنده غمی است