شکر هشتی و شکایت می کنی

تو مگر هم زان عصا آموختی

ای دل ار از غمزه اش خسته شدی

از لبش آخر دوا آموختی

از یکی باری خطا آموختی

زان شکرخانه مگو الا که شکر

آن چنان کز انبیا آموختی