در پی تو می دود اقبال رو

سوی نقش نامنقش می روی

ذوق جان ها می زند بر جان تو

مست و دست انداز و سرکش می روی

گر به عرش و گر به مفرش می روی

آنک در سر داری از سودای یار

چه عجب گر تو مشوش می روی