تو چرا همچو گل خندانی

تو چرا جمله نبات و شکری

تو چرا دلبر و شیرین نظری

تو چرا تازه چو شاخ شجری

تو به یک خنده چرا راه زنی

تو به یک غمزه چرا عقل بری