تو به یک غمزه چرا عقل بری

تو چرا همچو گل خندانی

تو چرا تازه چو شاخ شجری

تو به یک خنده چرا راه زنی

تو چرا صاف چو صحن فلکی

تو چرا چست چو قرص قمری

تو چرا بی بنه چون دریایی