تو چرا صاف چو صحن فلکی

تو چرا تازه چو شاخ شجری

تو به یک خنده چرا راه زنی

تو به یک غمزه چرا عقل بری

تو چرا چست چو قرص قمری

تو چرا بی بنه چون دریایی

تو چرا روشن و خوش چون گهری