تو چرا روشن و خوش چون گهری

تو چرا صاف چو صحن فلکی

تو چرا چست چو قرص قمری

تو چرا بی بنه چون دریایی

عاقلان را ز چه دیوانه کنی

ای همه پیشه تو فتنه گری

ساکنان را ز چه در رقص آری