ور چه ز چشم دوری در جان و سینه یادی

گر چه به زیر دلقی شاهی و کیقبادی

گر چه به نقش پستی بر آسمان شدستی

قندیل آسمانی نه چرخ را عمادی

بستی تو هست ما را بر نیستی مطلق