قندیل آسمانی نه چرخ را عمادی

گر چه به زیر دلقی شاهی و کیقبادی

ور چه ز چشم دوری در جان و سینه یادی

گر چه به نقش پستی بر آسمان شدستی

بستی تو هست ما را بر نیستی مطلق

بستی مراد ما را بر شرط بی مرادی

تا هیچ سست پایی در کوی تو نیاید