آن کو در آتش افتد راهش دهی به آبی

ماری کنی عصا را چون مار می کشانی

چون مار را بگیرد یابد عصای خود را

این نعل بازگونه هموار می کشانی

و آن کو در آب آید در نار می کشانی

ای دل چه خوش ز پرده سرمست و باده خورده

سر را برهنه کرده دستار می کشانی