و آن کو در آب آید در نار می کشانی

چون مار را بگیرد یابد عصای خود را

این نعل بازگونه هموار می کشانی

آن کو در آتش افتد راهش دهی به آبی

ای دل چه خوش ز پرده سرمست و باده خورده

سر را برهنه کرده دستار می کشانی

ما را مده به غیری تا سوی خود کشاند