ای دل چه خوش ز پرده سرمست و باده خورده

این نعل بازگونه هموار می کشانی

آن کو در آتش افتد راهش دهی به آبی

و آن کو در آب آید در نار می کشانی

سر را برهنه کرده دستار می کشانی

ما را مده به غیری تا سوی خود کشاند

ما را تو کش ازیرا شهوار می کشانی