چون مو شده ست آن مه در خنده است و قهقه

والله ز سرکه رویی تو هیچ برنبندی

تلخی ستان شکر ده سیلی بنوش و سر ده

خندان بمیر چون گل گر ز آنک ارجمندی

چت کم شود که گه گه از خوی ماه رندی

بشکفته است شوره تو غوره ای و غوره

آخر تو جان نداری تا چند مستمندی