تو گندمی ولیکن بیرون آسیایی

گفتم که خوش عذارا تو هست کن فنا را

زر ساز مس ما را تو جان کیمیایی

تسلیم مس بباید تا کیمیا بیابد

گفتا تو ناسپاسی تو مس ناشناسی

در شک و در قیاسی زین ها که می نمایی

گریان شدم به زاری گفتم که حکم داری