از برق و آب و باد گذشته ست سم او

چون لولیان گرفته دل من مسافری

این شهسوار عشق قطاریق می رود

حیران شدم ز جستن این اسب لاغری

آن جا که سم او است نه خشکی است و نه تری

راهی که فکر نیز نیارد در او شدن

شیران شرزه را رود از دل دلاوری