مشغول بود فکر به ایمان و کافری

سی سال در پی تو چو مجنون دویده ام

اندر جزیره ای که نه خشکی است و نی تری

غافل بدم از آن که تو مجموع هستیی

ایمان و کفر و شبهه و تعطیل عکس توست

هم جنتی و دوزخ و هم حوض کوثری

ای دل تو کل کونی بیرون ز هر دو کون