چون رفت آفتاب چه ماند شب سیاه

کی یابد آدمی ز حشیشات فربهی

هر شهر کو خراب شد و زیر او زبر

زان شد که دور ماند ز سایه شهنشهی

از سر چو رفت عقل چه ماند جز ابلهی

ای عقل فتنه ای همه از رفتن تو بود

وآنگه گناه بر تن بی عقل می نهی