از سر چو رفت عقل چه ماند جز ابلهی

هر شهر کو خراب شد و زیر او زبر

زان شد که دور ماند ز سایه شهنشهی

چون رفت آفتاب چه ماند شب سیاه

ای عقل فتنه ای همه از رفتن تو بود

وآنگه گناه بر تن بی عقل می نهی

آن جا که پشت آری گمراهی است و جنگ