با چشم لابه گر که بکایی بدیده ای

ای دل فنا شدی تو در این عشق یا مگر

در عین این فنا تو بقایی بدیده ای

هر گریه خنده جوید و امروز خنده ها

جان را وباست هجر تو سوزان آن لطف

مهلکتر از فراق وبایی بدیده ای

تو خاک آن جفا شده ای وین گزاف نیست