برخیزد از میان قیامت قیامتی

پروانه چون نسوزد چون شمع او بود

چون خم نیاورم ز چنان سروقامتی

آن مه اگر برآید در روز رستخیز

زان رو که زهره نیست فلک را که دم زند

در خود همی بسوزد دارد علامتی

گر حسن حسن او است کجا عافیت کجا