چون از خودی برون شد او آدمی نماند

جان خاک آن مهی که خداش است مشتری

آن کس ملک ندید و نه انسان و نی پری

او راست چشم روشن و گوش پیمبری

تا آدمی است آدمی و تا ملک ملک

بسته ست چشم هر دو از آن جان و دلبری