او راست چشم روشن و گوش پیمبری

جان خاک آن مهی که خداش است مشتری

آن کس ملک ندید و نه انسان و نی پری

چون از خودی برون شد او آدمی نماند

تا آدمی است آدمی و تا ملک ملک

بسته ست چشم هر دو از آن جان و دلبری

عالم به حکم او است مر او را چه فخر از این