عالم به حکم او است مر او را چه فخر از این

او راست چشم روشن و گوش پیمبری

تا آدمی است آدمی و تا ملک ملک

بسته ست چشم هر دو از آن جان و دلبری

چون آن او است خالق عالم به یک سوی

بحری که کمترین شبه را گوهری کند

حاشا از او که لاف برآرد ز گوهری