بنما مها به کوری خورشید تابشی

کو گشت از هزار چو خورشید و مه بری

آن ذره ای که گر قدمش بوسد آفتاب

خود ننگرد به تابش او جز که سرسری

تا زین سپس زنخ نزند از منوری

درتاب شاه و مفخر تبریز شمس دین

تا هر دو کون پر شود از نور داوری